Κόσμος

Σαν σήμερα η πτώση του Τείχους του Βερολίνου – 27 χρόνια από την ένωση (ιστορικές εικόνες & βίντεο)

teixos-verolinou-708Με δάκρυα στα μάτια και υπό τους πανηγυρισμούς χιλιάδων ανθρώπων το σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου, το τείχος του Βερολίνου γκρεμίζεται στις 9 Νοεμβρίου του 1989.

Το αποκαλούμενο και «τείχος της ντροπής» υψώθηκε στις 13 Αυγούστου του 1961 και για 28 χρόνια χώριζε τη Γερμανία και ολόκληρη την Ευρώπη σε δύο πλευρές: στην καπιταλιστική και την κομμουνιστική.

Το 1989 η Σοβιετική Ενωση δείχνει σημάδια διάλυσης με τους τελευταίους μήνες αυτά να γίνονται περισσότερο εμφανή, με τα κομμουνιστικά καθεστώτα να αρχίζουν να παρακμάζουν, αδυνατώντας να επιστρέψουν στην ανάκαμψη.

Στη Γερμανία, από τις πρώτες μέρες του μήνα, πλήθος κόσμου αρχίζει να μαζεύεται στο Τείχος ζητώντας την κατεδάφισή του.

Στις 9 του μήνα η κατεδάφιση ξεκινά με πολίτες και από τις δύο πλευρές να πανηγυρίζουν και να κλαίνε, γράφοντας μία από τις σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας.

Σήμερα, λίγα κομμάτια του Τείχους έχουν απομείνει αφού το μεγαλύτερο μέρος του έχει κατεδαφιστεί. Τρία τμήματα μένουν ακόμα όρθια: ένα μήκους 80 μέτρων τμήμα του «πρώτου Τείχους» στο σημείο που βρισκόταν τα αρχηγεία της Γκεστάπο (ανάμεσα στο σημείο ελέγχου Τσάρλι και την πλατεία Ποτσντάμερ), ένα μακρύτερο τμήμα του δεύτερου τείχους, κατά μήκος του ποταμού Σπρέε, κοντά στη γέφυρα Oberbaumbrücke, γνωστό σήμερα ως East Side Gallery, και ένα τρίτο τμήμα στην Bernauer Straße το οποίο μετατράπηκε σε μνημείο το 1999.

Ακόμη, κάποια άλλα μικρότερα τμήματα και λίγα φυλάκια βρίσκονται διασκορπισμένα στην πόλη του Βερολίνου. Όλα τα κομμάτια του τείχους έχουν υποστεί αλλοιώσεις κυρίως από τουρίστες οι οποίοι αφαιρούσαν υλικό από το τείχος για να το κρατήσουν ως σουβενίρ ή να το πουλήσουν. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν καταστήματα σουβενίρ στο Βερολίνο τα οποία πουλάνε μικρά κομμάτια από το τείχος με ή χωρίς πιστοποιητικό αυθεντικότητας.

Το ανατολικό μέρος του τείχους είναι σήμερα καλυμμένο από γκράφιτι τα οποία δεν υπήρχαν όταν το Τείχος φρουρούταν από οπλισμένους στρατιώτες της Ανατολικής Γερμανίας. Το 1990, 118 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο κλήθηκαν να διακοσμήσουν τα τμήματα του Τείχους που δεν είχαν καταστραφεί. Το 2008, και ενόψει της επετείου των 20 ετών από την πτώση του Τείχους ένα χρόνο αργότερα, ξεκίνησε ένα πολυδάπανο σχέδιο για την αποκατάσταση των τοιχογραφιών αυτών, με τη συμμετοχή μάλιστα και πολλών από τους 118 καλλιτέχνες που δημιούργησαν τα έργα.

Σε πολλά τουριστικά σημεία της πόλης, ο Δήμος έχει τοποθετήσει πέτρινες πλάκες κατά μήκος της διαδρομής του Τείχους και μεταλλικές επιγραφές που αναγράφουν: «Berliner Mauer 1961-1989».

 

 

 

 

 

iefimerida.gr

 

περισσότερα

One Comment

  1. Το τείχος του Βερολίνου και οι πολίτες,ο λαός.

    Νομίζω,ότι πέρα από κάθε αμφιβολία,αν αυτός ο λαός ,αυτοί οι πολίτες – των φωτογραφιών της ανάρτησης – οι οποίοι πανηγύριζαν και έκλαιγαν όταν γκρεμίζονταν το τείχος,ήταν οι ίδιοι πολίτες οι οποίοι έχτισαν το τείχος,τότε , ούτε θα πανηγύριζαν ,ούτε θα έκλαιγαν και ίσως δεν θα γκρέμιζαν ποτέ το δικό τους τείχος.

    Κάποιος άλλος λοιπόν ,που χρησιμοποιεί συχνότατα τη λέξη ” λαός ” στο λεξιλόγιό του ,σφετερίστηκε , οικειοποιήθηκε τη θέληση του λαού και αποφάσισε γι’αυτόν ,χωρίς αυτόν , να υψώσει το τείχος.
    Κάποιος άλλος που, θεώρησε την κοινωνία σαν ” γνωστικό αντικείμενο ” και νόμισε ότι οι κοινωνικο- οικονομικοί του επιστήμονες ( Βαρουφάκηδες),μπορούσαν να κάνουν την ….πρακτική τους άσκηση πάνω σ’αυτό,ύψωσε το τείχος.
    Αλλιώς πώς να δικαιολογηθούν οι πανηγυρισμοί και τα δάκρυα ;
    Νομίζω, ότι η εγκαθίδρυση του ” Σοσιαλιστικού παραδείσου ” ,πέρα από τις οικονομικές του παραμέτρους : κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας ,κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής κ.τλ,εμπεριέχει και μια καίρια παράμετρο προσωπικής ελευθερίας : Περιορισμού της προσωπικής ελευθερίας.
    Πώς να δικαιολογηθούν αλλιώς οι πανηγυρισμοί και τα δάκρυα ;

    Αυτή τη δίψα ,αυτή τη λαχτάρα για απελευθέρωση από έναν ζυγό ,εμείς οι καστοριανοί την είδαμε όχι μόνο στις οθόνες μας ,αλλά και ζωντανά με τα ίδια μας τα μάτια στο νομό μας το 1993 και 1994 , όταν ” έπεσε ” το καθεστώς Χότζα και η …..μισή Αλβανία αλαφιασμένη περνούσε τα σύνορά μας και περήλαυνε μπροστά στα μάτια μας, ακόμη και με …ένα παπούτσι…. : Ενώ η παρέα του ( Αλβανού ) είχε , αυτός ο καημένος δεν είχε ” να πλερώσει μπαξίς ” ,αυτούς που έπρεπε να πληρώσει ,για να τον αφήσουν να περάσει τα σύνορά μας …… κι αυτοί οι αθεόφοβοι ,για να τον τιμωρήσουν που δεν ” είχε ” ,του πήρανε το ένα παπούτσι…
    Έτσι ο φουκαράς με ένα παπούτσι,μονοσάνδαλος ,σαν τον Ιάσονα κατηφόριζε από τον Πολυάνεμο προς τη Φτεριά το δρόμο της ελευθερίας ….με τον φόβο έντονα ζωγραφισμένο στα μάτια του ,γι’αυτό που άφηνε πίσω του ,αλλά και την ελπίδα και την προσδοκία ,για το καλύτερο που θα έβρισκε στην πατρίδα μας.
    Το καλύτερο που δεν μπόρεσε να βρει στον ” Σοσιαλιστικό παράδεισο ” της γειτονικής χώρας……

    Τελειώνοντας ,νομίζω,ότι το γκρέμισμα του τείχους , θα ήταν λάθος να θεωρηθεί – όπως έγινε στην αρχή – σαν ” θρίαμβος του καπιταλισμού ” .
    Πρέπει να το δούμε σαν θρίαμβο της Δημοκρατίας· της δημοκρατίας που στηρίζεται στη Δημοκρατία και εκφράζεται με το λεξιλόγιο της δημοκρατίας και όχι με το ταξικό λεξιλόγιο του κομμουνισμού ή αυτό του άκρατου καπιταλισμού.-

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button