Καστοριά

Η κλήρωση των σημαιοφόρων (της Σόνιας Ευθυμιάδου Παπασταύρου)

Γράφω την άποψή μου πριν διαβάσω την εξήγηση που έδωσε το Υπουργείο για το θέμα. Το κάνω γιατί έχω το δικαίωμα, μα και την υποχρέωση να έχω τη δική μου άποψη. 34 χρόνια στην Εκπαίδευση, δε μας αιφνιδίασε η απόφαση. Είχαμε ξανακούσει αυτή την ιδέα από υψηλόβαθμο στέλεχος της Εκπ/σης πριν από 30 περίπου χρόνια. Προχωρημένος; Όχι, λαϊκιστής, σπεύδω να διευκρινίσω. Ήταν ακριβώς τότε που ξαναλέγανε οι λαϊκιστές που μας κυβερνούσαν πολλά και τρελά. Ανάμεσά τους και για κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων μιλούσαν, την υπόσχονταν οι υποψήφιοι βουλευτές τους σε προεκλογικές συγκεντρώσεις τους και μαλώναμε εμείς μεταξύ μας για το αν θα γινόταν ή όχι.

Και, ξανανακατεύοντας οι τωρινοί κυβερνώντες τα χαρτιά εκείνα, το ανακοίνωσαν πάλι, αλλά τους σταμάτησαν αυτή τη φορά. Στο θέμα των σημαιοφόρων όμως δεν τους σταμάτησε κανείς. Και το μπουμπούνισαν. Κι έτσι το αντιμετωπίζουμε τώρα. Το ξέρω, δεν ξεγελιέμαι. Θα συμβεί ό,τι συμβαίνει πάντα, εξαιτίας της ακρισίας που μας διακρίνει ως λαό: οι γονείς των παιδιών που δεν τα καταφέρνουν ή δεν τα κατάφερναν στα μαθήματα θα είναι σύμφωνοι με την απόφαση, θα τη βρουν και πολύ δίκαιη. Βλέπετε, οι πάντες ή σχεδόν οι πάντες στη χώρα μας κρίνουν με άκρα υποκειμενικότητα τα συμβαίνοντα. Όπως ακριβώς «κρίνουν» και ψηφίζουν αυτόν που τους υπόσχεται να τακτοποιήσει τα παιδιά τους κι όχι αυτόν που θεωρούν άξιο να κυβερνήσει τη χώρα. “Ε, ναι”, θα πουν, “γιατί να μην κρατήσει τη σημαία το δικό μου παιδί; Ελληνόπουλο δεν είναι;”.
Και βέβαια Ελληνόπουλο είναι και ως Ελληνόπουλο θα μπορούσε να την κρατήσει. Δεν ξέρω πώς γίνεται στον στρατό, όταν αυτός παρελαύνει (κι όχι παρελάζει). Κάνουν κι εκεί κλήρωση ανάμεσα σε όλους τους στρατιώτες ή κάνουν μια κάποια επιλογή; Αλλά στα σχολεία μονάχα η σημαία ήταν η αμοιβή των μαθητών που κοπιάζουν. Μόνο η σημαία ήταν η επιβράβευσή τους. Μόνο αυτή από τις «εξωτερικές» αμοιβές. Αυτή και η «εσωτερική» αμοιβή, που είναι και βαθύτερη: η ικανοποίηση που νιώθουν μαθαίνοντας, η χαρά της μάθησης. Αυτή, βεβαίως, είναι και η ισχυρότερη αμοιβή. Αλλά τα παιδιά του δημοτικού είναι μικρά. Δεν έχουν αποκτήσει ακόμη την ωριμότητα των μεγαλύτερων παιδιών, που έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τα πράγματα βαθύτερα.
Θυμάμαι σπουδαγμένη μητέρα που δεν είχε άλλον τρόπο να στρωθεί το παιδί της να μάθει την καθημερινή του ορθογραφία και το πλήρωνε! Της είπα την ένστασή μου, δεν ξέρω αν συνέχισε την πληρωμή. Προσωπικά διαφωνούσα και με τ’ αυτοκόλλητα που συνηθίζουν οι δάσκαλοι των μικρών τάξεων αντί για μπράβο. Θεωρούσα σημαντικό και τα πρωτάκια ακόμα να αναγνωρίζουν την αξία του μπράβο. Βλέπετε πίστευα και πιστεύω πάντα πως εμείς οι μεγάλοι συχνότατα υποτιμούμε τα παιδιά, αντιμετωπίζοντάς τα σαν μωρά, ενώ δεν είναι.
Όμως η σημαία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, είναι ένα σύμβολο. Δεν είναι χρήματα, δεν είναι καραμέλες, δεν είναι αυτοκόλλητα. Είναι κάτι ιερό, το διδάσκονται τα παιδιά από το νηπιαγωγείο ακόμα, το ξέρουν. Γι’ αυτό εδώ αλλάζουν τα πράγματα. Και μπορεί να λειτουργήσει λιγότερο σαν κίνητρο, περισσότερο ως αμοιβή του μαθητή που πάλεψε, που κόπιασε, που αγωνίστηκε∙ ως ένα μεγάλο μπράβο, ως μια αμοιβή που τη χρειάζεται αυτός που κοπιάζει πολύ.
Και κάτι ακόμα:
Η νέα απόφαση δεν είναι ξεκάρφωτη. Έχει τη ρίζα της στην ισοπεδωτική αντίληψη που έχουν κάποιοι σημερινοί Έλληνες, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι. Πρόκειται για εκείνους που ακούν για αξιολόγηση και παθαίνουν αλλεργία (κι ας ψάχνουν να βρουν τον καλύτερο γιατρό, όταν η υγεία τους αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα), είναι εκείνοι που ταυτίζονται πάντα με τον χειρότερο υπάλληλο, τον πιο επαναπαυμένο (γιατί μ’ αυτόν μοιάζουν περισσότερο), είναι εκείνοι που σ’ όλη τη ζωή τους εφαρμόζουν την τακτική της ήσσονος προσπάθειας∙ είναι εκείνοι που αρκούνται στη μικρότερη προσπάθεια, γιατί ξέρουν ότι αυτή (στο δημόσιο τουλάχιστον) αμείβεται όσο ακριβώς και η μεγαλύτερη, εκείνοι που μονάχα την υλική αμοιβή γνωρίζουν, κάθε άλλη αμοιβή, η δημιουργικότητα, η πληρότητα, τους είναι παντελώς άγνωστες.
Η νέα απόφαση έχει τη ρίζα της στην προκρούστεια αντίληψη που επικρατεί σε διάφορα πεδία σήμερα, ιδίως στις περιπτώσεις όπου το κεφάλι κάποιου είναι ψηλότερα από τα κεφάλια των γύρω του∙ έχει τη ρίζα της στην άποψη πως η αριστεία είναι ρετσινιά, οπότε όχι μόνο δεν την επιδιώκουμε, αλλά την αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί για μια υπόληψη κι ένα όνομα ζούμε, προσέχουμε λοιπόν μην το σπιλώσουμε.
Άλλωστε τα τελευταία χρόνια στην Πατρίδα μας είμαστε τυφλοί οπαδοί της ισότητας∙ όχι της άγιας ισότητας όπως τη διδάσκει η άγια μας Πίστη («Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»), αλλά της ισότητας που αντιμάχεται τη βελτίωση του ανθρώπου, την άγια αυτοβελτίωση και την αριστεία, της ισότητας που κρατάει τον άνθρωπο καθηλωμένο στα χαμηλά, ανήμπορο να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ψηλά, όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί κάποιοι τον έπεισαν πως δεν πρέπει να το κάνει…

Συνοψίζοντας την άποψή μου, εφόσον το σχολείο εμφανίζεται με τη σημαία του σε παρελάσεις και άλλες εκδηλώσεις, τη σημαία πρέπει να την κρατάει ο αξιότερος. Και αν, ο μη γένοιτο, αυτό καταργηθεί στα σχολεία, δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν οι σημαιοφόροι, οι εκλεκτοί και ξεχωριστοί σε διάφορα πεδία της ζωής. Δε θα πάψουν να ξεχωρίζουν κάποιοι όσο κι αν περισσέψουν οι Προκρούστηδες, όσο κι αν πολλαπλασιαστούν οι οπαδοί του “Η αριστεία είναι ρετσινιά”, όσο κι φαίνεται να κυριαρχούν αυτοί που προσπαθούν λιγότερο. Με άλλα λόγια δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστούν και να εκλείψουν οι άριστοι σε οποιοδήποτε επίπεδο και θα υπάρχουν μόνο για να παραδειγματίζουν τους άλλους και να τους δείχνουν τον δρόμο. Γι’ αυτό και αξίζουν την ευγνωμοσύνη όλων μας.

ΥΓ: Διάβαζα προχτές για έναν σπουδαίο βασιλιά μας που μαχόταν με τους εχθρούς της χώρας μας. Ένα πέρασμα χρειαζόταν για να διασχίσει το ποτάμι που χώριζε τους Έλληνες από τους αντιπάλους και να τους επιτεθούν. Αγωνιώντας για την έκβαση της επιχείρησης, έταξε χρήμα και αξίωμα σε όποιον θα ‘βρισκε το πολυπόθητο πέρασμα. Ώσπου εμφανίστηκε ένας στρατιώτης και του προσφερε το ποθούμενο, χωρίς να δεχτεί ούτε χρήματα ούτε αξίωμα. «Το κάνω για σένα και για την Πατρίδα» είπε κι οδήγησε τον βασιλιά του στη νίκη.
Αυτόν θα διάλεγα εγώ για σημαιοφόρο αν θα μου ζητούσαν να διαλέξω. Κι ο Βασιλιάς θα τον διάλεγε, είμαι σίγουρη, μόνο που δεν το ‘κανε, γιατί, δυστυχώς, ο γενναίος στρατιώτης σκοτώθηκε σε κείνη τη μάχη. Κι ο Βασιλιάς του τον θρήνησε όπως του άξιζε…

Σ.Ε.

 

 

 

 

 

 

περισσότερα

7 Comments

  1. Είναι το σύμβολο του έθνους μας και δεν επιτρέπεται οποιοσδήποτε λαικισμός απο τους διάφορους μαιντανούς να καπηλεύεται την σημαία μας.Ο παπούς μου την πήγε και την επέστρεψε με δόξα και τιμή στον κόρφο του απο την αιματοβαμένη Μικρά ασία Δικαίως πρέπει να την φέρει ο καλύτερος μαθητής και να μην γίνεται προιόν μικροπρέπειας και φθηνού λαικισμού.Αν προσέξετε καλύτερα στους εξ ανατολής μας γείτονές μας θα την δείτε παντού.Μην ξεχνάτε τον Σολωμού απο την Κύπρο

  2. 25 χρόνια στην εκπαίδευση σίγουρα θα γνωρίζετε πως δινόταν η σημαία μετά από πιέσεις γονέων για υπερ-βαθμολόγηση του κανακάρη από τους δασκάλους, σίγουρα γνωρίζετε από κληρώσεις που γίνονται εδώ και χρόνια μεταξύ τόσων ‘αρίστων’ που εσείς ανακηρυσσεται αλλά μεχρι τώρα δημόσια δήλωση δεν εχετε κάνει. Όπως προ-αναφέρατε και εσείς καλό θα ήταν να αφησετε την μικρο-πολιτική και να αναλογιστείτε τα λάθη του συστήματος που τόσα χρόνια και εσείς υπηρετείτε.

  3. Η σημαία είναι εθνικό σύμβολο που θα πρέπει να ενώνει ένα λαό και όχι να προκαλεί διακρίσεις και ζηλοφθονίες. Συνεπώς κρίνω απολύτως ορθή την απόφαση του υπουργείου και εύλογη την επιχειρηματολογία του.
    Λυπάμαι όμως πολύ που υπάρχουν ακόμη εκπαιδευτικοί με παρωχημένη παιδαγωγική αντίληψη, ώστε να ισχυρίζονται ότι “…στα σχολεία μονάχα η σημαία ήταν η αμοιβή των μαθητών που κοπιάζουν. Μόνο η σημαία ήταν η επιβράβευσή τους…”. Αδιανόητη άποψη και έξω από τη λογική της σχολικής πραγματικότητας. Γιατί η μοναδική αμοιβή του μαθητή στο σχολείο δεν μπορεί να είναι άλλη από τη σωστή αγωγή και γνώση. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραπλανητικά τεχνάσματα που παραπέμπουν σε ευτελείς τηλεδιαγωνισμούς. Και προπάντων δεν έχουμε κανένα ηθικό δικαίωμα να μπλέκουμε το ιερό σύμβολο της σημαίας σε τέτοιες σκοπιμότητες.
    Έχω βέβαια να προσθέσω εδώ ότι στην πραγματικότητα το μέτρο της κλήρωσης ήδη ισχύει de facto εδώ και χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δίχως ποτέ να μας έχει ενοχλήσει. Κι αυτό, γιατί κάθε χρόνο σχεδόν όλοι οι μαθητές συνωστίζονται στο άριστα, οπότε η επιλογή μοιραία επιστρατεύει την κλήρωση! Άρα, άδικα διαμαρτύρονται όσοι αίφνης …ανακάλυψαν την Αμερική!
    Κατά την άποψή μου, το σωστό αυτό μέτρο είναι αναγκαίο να επεκταθεί και στις άλλες εκπαιδευτικές βαθμίδες, όσο εξακολουθεί να υφίσταται η εξόχως αντιπαιδαγωγική στρατοκρατικής λογικής διαδικασία της σχολικής παρέλασης, η οποία έτσι κι αλλιώς είναι απολύτως απαξιωμένη όχι μονάχα από τους μαθητές, αλλά και από τους γονείς τους. Όσοι είμαστε εκπαιδευτικοί ξέρουμε καλά τι τραβάμε, για να σχηματίσουμε τα τμήματα της παρέλασης και τι απίθανες δικαιολογίες επιστρατεύουν οι περισσότεροι γονείς, για να μην αφήσουν τα παιδιά τους να πάρουν μέρος.

  4. Με έκπληξη είδα μόλις τώρα πως το fouit πρόβαλε την άποψή μου. Είδα και τα σχόλια κι έχω να πω τα εξής:
    1. 34 χρόνια στο Δημ. Σχολείο Μαυροχωρίου ουδέποτε “μαγειρεύτηκε” το ποιος θα είναι ο σημαιοφόρος. Ουδέποτε και με κανέναν τρόπο. Αλλ’ ούτε και γονείς που πίεζαν ή μας επηρέαζαν υπήρξαν μέσα σ’ αυτά τα χρόνια τουλάχιστον και αυτό είναι προς τιμήν τους. Επιπλέον, εμείς, πέρα απ’όλα τ’ άλλα, κάναμε πάντοτε την κλήρωση παρουσία όλων των μαθητών των τάξεων τις οποίες αφορούσε το θέμα (όπως προβλέπεται με τον νέο νόμο).
    2. Δεν είναι αλήθεια πως σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν Άριστα. Γιατί στην κλήρωση έμπαιναν πάντοτε τα παιδιά που είχαν 10 στον Μ.Ο. κάθε μαθήματος και δεν συνέβαινε αυτό σε πολλούς ελέγχους.
    3. Εμείς στα χωριά και στην Α/θμια δεν ζούμε καταστάσεις όπως αυτή που περιγράφει ο “Πολίτης τις”σχετικά με το ζόρι που τραβάνε να σχηματίσουν τμήματα παρέλασης. Μια φορά μάλιστα, σχετικά πρόσφατα, που θελήσαμε να παρελάσουν μόνο τα μεγαλύτερα παιδιά του Σχολείου, καταγγελθήκαμε από τους γονείς που δυσαρεστήθηκαν σφόδρα. Άρα κι αυτό είναι προς τιμήν των γονέων που επιμένουν να στέλνουν τα παιδιά τους στις παρελάσεις.
    4.Τέλος, για να μην κουράζουμε άλλο όσους μας παρακολουθούν κι επειδή το πίσω από το θέμα των σημαιοφόρων σκεπτικό είναι που μας προβληματίζει περισσότερο, θα πω μονάχα πως πρόσφατες έρευνες όπου ερωτώνται οι πτυχιούχοι μας που έχουν ξενιτευτεί προκειμένου να βρουν δουλειά, αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι πως λένε ότι το βασικότερο που θα τους έκανε να επιστρέψουν στην Πατρίδα μας θα ήταν η ύπαρξη αξιοκρατίας, λιγότερο η ασφάλεια και ο καλύτερος μισθός. Άρα, αυτό πρέπει να προσέξουμε όλοι, να υπάρχει αξιοκρατία σ’ αυτήν τη χώρα και να μην ευνοούνται όσοι έχουν μπάρμπα στην Κορώνη-αυτό θα ‘πρεπε να είναι το ζητούμενο όλων μας, αν θέλουμε να πάμε μπροστά.

  5. Αξιότιμη κυρία Ευθυμιάδου, η απαξιωτική αντιμετώπιση των παρελάσεων αποτελεί κοινοτοπία πλέον για την ελληνική κοινωνία. Κι αν ο τόπος μας έχει μια ισχυρότερη προσήλωση σε κάποιες παραδοσιακές συνήθειες, μη φανταστείτε ότι στην υπόλοιπη Ελλάδα ισχύουν τα ίδια. Δεν είναι Καστοριά όλη η Ελλάδα, με όποια έννοια κι αν το εισπράττετε αυτό!
    Άλλος κοινός τόπος επίσης είναι ο ανεξέλεγκτος συνωστισμός των “αριστούχων” σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, αλλά κυρίως στην στοιχειώδη. Αν εσείς καταφέρνετε να ικανοποιείτε την βαθμοθηρική αδηφαγία των περισσότερων γονέων με αξιοκρατικό τρόπο, σας τιμά ιδιαίτερα. Πλην όμως δεν συμβαίνει αυτό γενικότερα κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Δυστυχώς ο πληθωρισμός των αριστούχων αποτελεί ένα από τα πιο ακραία συμπτώματα της εκπαιδευτικής μας παθογένειας.
    Τέλος, επιτρέψτε μου να χαρακτηρίσω εντελώς αδόκιμη και ατυχή τη συσχέτιση του ασήμαντου προβλήματος της επιλογής σημαιοφόρου με το μείζον ζήτημα της αξιοκρατίας που φυσικά είναι πάντα το ζητούμενο. Μην κάνουμε τώρα την τρίχα τροιχιά πασχίζοντας να βγάλουμε από τη μύγα ξίγκι. Η αξιοκρατία δυστυχώς δεν ανθεί στη χώρα μας για πολλούς και κατά πολύ σοβαρότερους λόγους. Ο πιο δυσάρεστος απ’ όλους είναι η θλιβερή και τεκμηριωμένη δυστυχώς βεβαιότητα ότι η πολιτική εξουσία του τόπου μας επί δεκαετίες τώρα λειτουργεί με την πελατειακή λογική, η οποία προφανώς αντιστρατεύεται οποιασδήποτε μορφής αξιοκρατία, προκειμένου να βολεύονται οι αρεστοί. Ψάξτε εκεί λοιπόν την ουσία του προβλήματος και μη θολώνετε τα νερά με αμελητέας σημασίας ανθυποζητήματα…

  6. Πολύ ενδιαφέρον κείμενο, αλλά επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι ο αρθρογράφος προσπερνά με μια ακροθιγή αναφορά το ουσιαστικότερο σημείο του προβλήματος, για να επεκταθεί στις λοιπές αβανταδόρικες και κοινότοπες επισημάνσεις του.
    Λέει λοιπόν όλο κι όλο: “Ωστόσο, αποτελεί γεγονός πως ορισμένα από αυτά τα κίνητρα, όπως είναι η επιλογή και ανάδειξη σημαιοφόρου και παραστατών σημαίας, έχουν γίνει, σε αρκετές περιπτώσεις, σημεία ανάδειξης της ματαιοδοξίας των γονεϊκών προσδοκιών, αιτίες πίεσης της οικογένειας προς τον μαθητή και λόγοι σύγκρουσης, σε επίπεδο σχολικής μονάδας, μεταξύ εκπαιδευτικών ή εκπαιδευτικών με γονείς. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει αιτία…”.
    Μα εδώ είναι το πρόβλημα, φίλοι μου συμπολίτες και συνάδελφοι εκπαιδευτικοί. Γιατί η αλόγιστη βαθμοθηρία αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της εκπαιδευτικής μας παθογένειας. Η σημαία μας δυστυχώς, ιδιαίτερα στις μικρότερες βαθμίδες, έχει χάσει προ πολλού την αξία της ως εθνικού συμβόλου κι έχει μετατραπεί σε φτηνό έπαθλο αυτοπροβολής δίκην τηλεπαιχνιδιού, για την κατάκτηση του οποίου διαγκωνίζονται με θεμιτά και αθέμιτα μέσα οι περισσότεροι πλέον γονείς και μαθητές, έτσι που τελικά η κλήρωση έχει καταστεί αναπόφευκτη! Άρα περί τίνος συζητάμε, αφού στην πράξη ήδη έχει επιβληθεί αυτό που επιδιώκει να θεσμοθετήσει κι επίσημα πλέον η πολιτεία;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button